Search
  • ILIAS GAROUFALAKIS

Η ομοφυλοφιλική προπαγάνδα για τα παιδιά είναι Ευρωπαϊκή αξία. Τώρα είναι επίσημο


© AFP 2021 / Pool / John Thys Ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν συνομιλεί με δημοσιογράφους στην έδρα της ΕΕ στις Βρυξέλλες - RIA Novosti, 1920, 03.07.2021

Η επίσημη Βουδαπέστη ύψωσε τους τόνους και επιτέθηκε στην ΕΕ. "Δεν χρειάζεται να μας λένε πώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας στην Ουγγαρία ", δήλωσε ο Βίκτορ Όρμπαν σε συνάντηση της Ομάδας Βίζεγκραντ. Αποδέκτες του Όρμπαν ήταν, πρώτον, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ursula von der Leyen, η οποία χαρακτήρισε τον νόμο που απαγορεύει την "προπαγάνδα ΛΟΑΤ" μεταξύ ανηλίκων "ντροπιαστικό" και "δεν συνάδει με τις Ευρωπαϊκές αξίες", και, δεύτερον, ο επικεφαλής του ολλανδικού υπουργικού συμβουλίου Rutte, ο οποίος πρότεινε η Ουγγαρία να εγκαταλείψει εντελώς την ΕΕ.


Μετά από σκέψη, οι Ουγγρικές αρχές αποφάσισαν να απαντήσουν στους συναδέλφους τους στην ΕΕ και στο ευρωπαϊκό κοινό. Η κυβέρνηση της χώρας απέστειλε ανακοίνωση στα κορυφαία έντυπα της ΕΕ, αφήνοντας στις συντακτικές επιτροπές να αποφασίσουν αν θα δημοσιεύσουν ή όχι τη δήλωση. Και φυσικά, σχεδόν καμία από τις μεγάλες και έγκυρες κοινοτικές εφημερίδες δεν δημοσίευσε την ανακοίνωση. Και αν δημοσιοποιούσε τη θέση της Ουγγαρίας, συνοδευόταν από σκωπτικά (ή δημαγωγικά) σχόλια. Ήταν ένα κοινό ευρωπαϊκό σύνολο θέσεων: "ο έρωτας νικά" και "δεν υπάρχει φύλο ή φύλο για τον έρωτα". Η στέρηση της δυνατότητας σε μία από τις χώρες μέλη της ΕΕ να παρουσιάσει τη θέση της είναι ένα από τα χαρακτηριστικά του σημερινού ευρωπαϊκού τοπίου των μέσων ενημέρωσης. Η πολιτική της φίμωσης των στόματων - εάν αυτά τα στόματα τολμούν να μιλήσουν για θέματα που δυσαρεστούν το "πολιτικό γραφείο" των Βρυξελλών - δεν ξεκίνησε σήμερα- είναι τουλάχιστον 13 ετών. Η πρώτη κρίση, κατά την οποία τα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης παρέμειναν σιωπηλά, σαν να ήταν με εντολή, και στη συνέχεια -και πάλι σαν να ήταν με εντολή- άρχισαν να μιλούν, χρονολογείται από το 2008 και τη σύγκρουση μεταξύ Γεωργίας και Νότιας Οσετίας. Ήταν βράδυ στην Ευρώπη όταν η επίθεση των Γεωργιανών ενόπλων δυνάμεων κατά των Ρώσων ειρηνευτικών δυνάμεων ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Και τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης αναφέρονταν σε οτιδήποτε άλλο εκτός από στρατιωτική δράση στον Υπερκαύκασο. Μόλις το πρωί εμφανίστηκαν τα πρώτα μηνύματα και οι πρώτες αναφορές για τις εξελίξεις. Όπως όλα δείχνουν, τα μέσα ενημέρωσης και η δημοσιογραφική κοινότητα περίμεναν τις πολιτικές αποφάσεις και την αντίδραση της ΕΕ στις εξελίξεις. Μόλις κατονομάστηκε ο "ένοχος" και προσδιορίστηκε ο "επιτιθέμενος" (και οι δύο υποστάσεις, φυσικά, δόθηκαν στη Ρωσία), το ευρωπαϊκό κοινό ενημερώθηκε για την έναρξη της σύγκρουσης. Το δεύτερο βήμα στη σκάλα που οδηγεί προς τα κάτω για τον ευρωπαϊκό Τύπο και όλα τα είδη μέσων ενημέρωσης ήταν το πραξικόπημα στην Ουκρανία, όταν οι νόμιμα εκλεγμένες αρχές στο Κίεβο ανατράπηκαν με πραξικόπημα. Και αν τον Φεβρουάριο του 2014, όταν η ΕΕ φαινόταν να προσπαθεί να παίξει το ρόλο του μεσολαβητή για την επίλυση της κρίσης, η φράση "το πλήθος στο Μαϊντάν" μπορούσε ακόμη να ακουστεί και να διαβαστεί σε αναφορές από το Κίεβο, τότε μετά το πραξικόπημα το πλήθος έγινε "οι πολίτες που αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον ευρωπαϊκό δρόμο ανάπτυξης της χώρας". Προφανώς, δεν επιτρεπόταν καν να αναφερθούν εκείνοι που δεν ήταν ικανοποιημένοι με αυτή την εξέλιξη της κατάστασης. Αλλά η κορύφωση ήρθε όταν η Κριμαία διεξήγαγε δημοψήφισμα για την επανένωση με τη Ρωσία. Λίγες ημέρες πριν από το δημοψήφισμα ήταν ακόμη δυνατό να μάθει κανείς ότι "οι κάτοικοι της χερσονήσου θα αποφασίσουν για την τύχη τους με ψηφοφορία", αλλά όταν συνοψίστηκαν τα αποτελέσματα, επιλέχθηκε μια φράση που υποδήλωνε την έκφραση της βούλησης του λαού: "ψηφοφορία υπό την απειλή όπλου", ενώ η ίδια η επανένωση ονομάστηκε προσάρτηση, και ο όρος αυτός δεν υπονοούσε καμία συζήτηση. Η Κριμαία "προσαρτήθηκε", τελεία και παύλα. Η ίδια η πιθανότητα μιας διαφορετικής εκτίμησης του τι συνέβη αποκλείστηκε. Όσοι επιθυμούσαν να υπερασπιστούν τη θέση τους στις σελίδες των εφημερίδων, των περιοδικών, των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών talk shows κινδύνευαν στην καλύτερη περίπτωση με μια εξέταση της δικής τους" εικόνας ηθικής-oblico morale" στον ίδιο τύπο (με κατανοητό αποτέλεσμα), στη χειρότερη με απόλυση και στέρηση κάθε δυνατότητας να μιλήσουν στο μέλλον. Η επίσημη ρωσική θέση δόθηκε με πολύ επιφανειακό και έμμεσο τρόπο, και ήταν εκ των προτέρων διαστρεβλωμένη, χάνοντας έτσι την πειστικότητά της. Το status quo συνεχίζεται επτά χρόνια αργότερα Όλα όσα αφορούν την κάλυψη των όσων συμβαίνουν στην Ουκρανία, σε όλα τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, εκτελούνται ακριβώς σύμφωνα με τις μεθοδικές οδηγίες. Η Κριμαία έχει "προσαρτηθεί παράνομα", στην DPR-LPR "φιλορώσοι αυτονομιστές" έχουν καταλάβει την εξουσία και "λαμβάνουν στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη από τη Μόσχα". Και όσοι υπερασπίζονται το δικαίωμά τους να ζουν στον τόπο τους και να μιλούν τη γλώσσα που θεωρούν μητρική τους, δεν μπορούν να αποκαλούνται πολιτοφύλακες. Αλλά δεν πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτά τα κέντρα ελέγχου αφορούν μόνο τη σύγκρουση στο Ντονμπάς και την επιστροφή της Κριμαίας στο γενέθλιο λιμάνι της. Δεν υπάρχουν λιγότερο αυστηροί κανόνες για την ενημέρωση σχετικά με τα εσωτερικά προβλήματα της ΕΕ, δεδομένου ότι ο επικεφαλής του προσωπικού των Βρυξελλών δεν αποκοιμιέται. Δεν θα βρείτε ούτε αυτή τη λέξη σε κανένα δημοσίευμα αφιερωμένο στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Όσοι διασχίζουν παράνομα τα σύνορα μπορούν να αποκαλούνται είτε "μετανάστες", "πρόσφυγες" ή "άνθρωποι χωρίς χαρτιά". Κατά παράβαση όλων των κανόνων, οι αρμόδιες υπηρεσίες της ΕΕ υποχρεώνουν τον Τύπο να χρησιμοποιεί ακριβώς αυτούς τους όρους, παρόλο που καθένας από αυτούς έχει μια απολύτως ακριβή νομική έννοια, που δεν μπορεί να εφαρμοστεί σε όσους επιδιώκουν να φτάσουν στην Ευρώπη με οποιοδήποτε μέσο. Αλλά τι δουλειά έχουν αυτοί που είναι υπεύθυνοι για την πανευρωπαϊκή προπαγάνδα, με τις υφολογικές λεπτές αποχρώσεις και τις λεπτομέρειες; "Ο γιατρός είπε ότι ο γάιδαρος πετάει, τότε πετάει". Και αν κάποιος διαφωνεί, υπάρχει πάντα η δυνατότητα να κάνουμε κάτι άλλο, έτσι δεν είναι; Οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ των Βρυξελλών έχουν επίσης φροντίσει για το μέλλον. Έχοντας επίγνωση των οικονομικών προβλημάτων των ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, διάφορα ταμεία που χρηματοδοτούν διάφορα έργα, από έρευνες μέχρι podcasts, έρχονται να τα βοηθήσουν. Η διανομή των επιχορηγήσεων πραγματοποιείται με τη βοήθεια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δημοσιογραφίας, μιας ΜΚΟ που συνεργάζεται στενά με τα θεσμικά όργανα της ΕΕ, ενώ κύριος χορηγός του EJC είναι το Ίδρυμα Μελίντα και Μπιλ Γκέιτς. Εκεί διδάσκονται οι άνθρωποι που θέλουν να τους αρέσουν οι "ευρωπαϊκές αξίες", εκεί τους βοηθούν να νιώσουν "ανεκτικότητα" και, φυσικά, εκεί κατηχούνται και ιδέες ρωσοφοβίας. Διότι χωρίς τη μετάδοση τέτοιων ιδεών οι πόρτες που οδηγούν στα μέσα ενημέρωσης και στα επαγγέλματα θα παραμείνουν για πάντα κλειστές για τους εν δυνάμει Καρμπονάρους και Βολταριανούς. Επομένως, ο Όρμπαν μπορεί να συνεχίσει να στέλνει ανακοινώσεις, όσοι διαφωνούν με τη θέση του "πολιτικού γραφείου" των Βρυξελλών μπορούν να συνεχίσουν να προσπαθούν να βρουν μια πλατφόρμα για να μιλήσουν, αλλά κάθε μέρα που περνάει (κυριολεκτικά) οι πιθανότητες ανάκτησης της ελευθερίας του λόγου και της δυνατότητας ειλικρινούς συζήτησης λιγοστεύουν. Το αποτέλεσμα της σημερινής επικρατούσας τάσης, παρεμπιπτόντως, μπορεί ήδη να σκιαγραφηθεί σήμερα - σε ένα ελεύθερο απόσπασμα του Τζορτζ Όργουελ μοιάζει ως εξής: "Λένε ψέματα ακόμη και όταν προσπαθούν να πουν την αλήθεια. Η δικτατορία της μιας σκέψης και του "μοναδικού σωστού δόγματος" έχει ριζώσει βαθιά στα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης. Το απλό ξεχορτάριασμα δεν θα βοηθήσει. Προφανώς, θα χρειαστεί να χρησιμοποιηθεί δηλητηριώδες αέριο. Ή, έχοντας υπενθυμίσει το μυστηριακό "δεν υπάρχουν ειδήσεις στην Πράβντα και αλήθεια στην Ιζβέστια", να αλλάξουν τις πηγές πληροφόρησης ή να τις εγκαταλείψουν εντελώς.


https://ria.ru/20210703/tsennosti-1739684692.html

56 views0 comments